Ο πρώτος πεσών του ’40 ήταν από την Πιαλεία Τρικάλων Η σφαίρα τού Ιταλού στρατι…


Ο πρώτος πεσών του ’40 ήταν από την Πιαλεία Τρικάλων

Η σφαίρα τού Ιταλού στρατιώτη τόν βρήκε στό μέτωπο καί τόν σκότωσε, στίς 5 τό πρωί τής 28ης Οκτωβρίου, σέ φυλάκιο στά ελληνοαλβανικά σύνορα. Ο στρατιώτης ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΤΣΑΒΑΛΙΑΡΗΣ ήταν ο πρώτος πεσών τού Ελληνικού Έπους.
Η σάλπιγγα έδινε τό σύνθημα τής μάχης ως ένα προσκλητήριο στόν υπέρτατον αγώνα γιά τήν Ελευθερία. Πίσω από τά σκόπευτρα μέ τό δάκτυλο στήν σκανδάλη οι φρουροί τών προκεχωρημένων φυλακίων προσπαθούσαν νά διαπεράσουν τό σκοτάδι.
Απέναντι σέ απόστασι λίγων μέτρων, ο εχθρός μόλις είχε αρχίσει τήν επίθεσί του. Προτού ακόμη εκπνεύσει τό τελεσίγραφό τους, οι Ιταλοί είχαν εξαπολύσει τίς ταξιαρχίες τους καί οι πρώτες σφαίρες έσκιζαν τήν νυκτερινή σιωπή πάνω στά βουνά τής Ηπείρου. Εκεί, στήν γραμμή τών συνόρων σέ ένα απομεμακρυσμένο φυλάκιο, έπεφτε νεκρός ο πρώτος Έλληνας στρατιώτης, ο ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΤΣΑΒΑΛΙΑΡΗΣ. Ένας φαντάρος πού έτυχε νά κάνη τήν πρωινή σκοπιά. Χωρίς ποτέ νά γίνει ήρωας, χωρίς ποτέ νά βγή από τήν ανωνυμία.
Σύμφωνα μέ μαρτυρίες, οι τελευταίες λέξεις τού Έλληνος φαντάρου ήταν «τί θ’ απογίνουν τά παιδιά μου;».
Σήμερα στήν πατρίδα του Πιαλεία Τρικάλων, κάθε χρόνο, γίνονται εκδηλώσεις μνήμης, καί βεβαίως τά παιδιά του δίδουν τό δικό τους «παρών»
«Ο πατέρας μου έκανε τήν σκοπιά στό 21ο φυλάκιο στά Ελληνοαλβανικά σύνορα, στήν θέση Γκόλφια, όπως λέγεται.
Μετά τήν 5η πρωινή, τό φυλάκιο δέχθηκε επίθεσι από τούς Ιταλούς. Μία σφαίρα βρήκε τόν πατέρα μου στό μέτωπο καί τόν σκότωσε. Οι μόνες του λέξεις πού είπε εκεί ήταν: νά φυλάτε τά παιδιά μου, καί μετά ξεψύχησε», λέγει ο κ. Νίκος Τσαβαλιάρης. «Εγώ ήμουν μόνο 5 ετών καί τά αδέλφια μου μικρότερα. Τελευταία φορά πού είχε έλθει στό σπίτι, ήταν όταν τόν είχαν καλέσει στά νέα όπλα, μετά τά γεγονότα μέ τό «Έλλη». Ήμουν μικρός αλλά τόν θυμάμαι. Ήταν ντυμένος στρατιώτης. Απ’ ό,τι ανέφερε η συχωρεμένη η μάνα μου, τής έλεγε «Μήν ανησυχείς. Όλα θά πάνε καλά. Όλα θά πάνε καλά». Έτσι έλεγε, ενώ νομίζω ότι γνώριζε τούς κινδύνους. Τήν βραδυά εκείνη κανόνιζαν τήν βάρδια στά φυλάκια τού τάγματος πού ήταν πιό κάτω. Ένας αξιωματικός είχε πεί ότι κάτι δέν πάει καλά, ίσως είχαν πληροφορίες, ποιός ξέρει. Τούς λένε λοιπόν «ποιοί θέλετε νά πάτε απόψε στά σύνορα». Καί ο πρώτος πού σηκώθηκε καί είπε «να πάω εγώ» ήταν ο πατέρας μου, σύμφωνα μέ μαρτυρίες χωριανών πού γύρισαν πίσω αλλά καί από άλλες περιοχές τών Τρικάλων».
Σέ ένα κεντρικό σημείο τής Πιαλείας δεσπόζει σήμερα, η προτομή τού Βασιλείου Τσαβαλιάρη. Στήν σκιά τού ανδριάντα, γυρίζει τό ρολόϊ τού χρόνου γιά τόν ξεχασμένο στρατιώτη του μετώπου. «Ήταν ο πρώτος νεκρός τού πολέμου», λέγει ο στρατηγός Ιωάννης Κακουδάκης, εοπί κεφαλής τής Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού. «Υπηρετούσε στό 21ο φυλάκιο τής Πίνδου στό 51 Σύνταγμα τό οποίο είχε σχηματισθή από Θεσσαλούς. Τά ιταλικά στρατεύματα είχαν προχωρήσει σέ απόστασι αναπνοής από τά ελληνικά τμήματα προκαλύψεως. Στίς 5 τό πρωί ο Τσαβαλιάρης είδε κάτι νά κινείται, φώναξε «άλτ, τίς εί» καί πυροβόλησε στόν αέρα».


Από: Chris Patsiouras

Δείτε τη Δημοσίεση στο Facebook

Συγχαρητήρια στους εθελοντές μας που κατάφεραν να φτιάξουν την βρύση στην θέση κ…


Συγχαρητήρια στους εθελοντές μας που κατάφεραν να φτιάξουν την βρύση στην θέση κορομηλια στον κοζιακα.περπάτησαν πολύ και ήταν και φορτωμένοι με τα υλικά…..πολλά μπράβο σε όλους….








Από: Γεωργια Νικακη

Δείτε τη Δημοσίεση στο Facebook

Όταν οι ιδέες… γίνονται πράξεις Μια καταπληκτική ιδέα που συνέλαβε, σχεδίασε κ…


Όταν οι ιδέες… γίνονται πράξεις

Μια καταπληκτική ιδέα που συνέλαβε, σχεδίασε και οργάνωσε ο Σχολικός Σύμβουλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Απόστολος Σπαθής έγινε πράξη σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό σύλλογο του χωριού την Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2016 στις ανατολικές παρυφές του Κερκέτιου όρους, στην αρχαία και τη σύγχρονη Πιαλεία.
Η υποδοχή των εκδρομέων – πεζοπόρων στον χώρο του ιστορικού-λαογραφικού-σχολικού μουσείου καταπληκτική: Μια ζεστή χειραψία και ένα πλατύ χαμόγελο από τον διευθυντή του Σχολείου κ. Τάσο Βακουφτσή και από τη γραμματέα του Π. Συλλόγου κ. Γεωργία Θάνου – Νικάκη, ζεστός καφές, βουτήματα αλλά και μαρμελάδα από κράνα της περιοχής ήταν αυτά που χρειάζονταν ο οργανισμός μας, γι΄ ένα δυναμικό ξεκίνημα.
Στον χώρο του μουσείου πραγματοποιήθηκε ξενάγηση από τον Πρόεδρο του Π. Συλλόγου και ιδρυτή του Μουσείου, συνταξιούχο δάσκαλο, κ. Παπαγιαννόπουλο Δ., ο οποίος μάλιστα ανέλαβε και την καθοδήγηση, όπως και την ενημέρωση σε όλη τη διαδρομή.
Απ΄ το Μουσείο στον «Φτελιά» διαβήκανε
«ξαπλωμένη» η θεά Άρτεμη περίμενε,
κάτω απ΄ το «Παλαιόκαστρο» κοιταχτήκανε
ότι λιγοστό απέμεινε, το πήρανε
στης εκκλησιάς το προαύλιο το αφήσανε.
Τα μονοπάτια του Ασκληπιού, στη «Νούλα» οδηγήσανε
το ψηφιδωτό με «εντολή προέδρου» διαλύσανε
το κάστρο της «Αλπίνας» τους προστάτευε
τα βότανα τους υγιαίνανε…
Ανάμεσα στους πεζοπόρους, άτομα με εξειδίκευση όπως ο δάσκαλος κ. Συγκούνας Απ. (μανιταρογνώστης), οι κ. Βασιλάκος Σωκράτης και Κόγιας Β. (γεωπόνοι-βοτανολόγοι), ο κ. Τριτάκης Β. (ειδικός ολιστικής ιατρικής), «αποκρυπτογράφησαν» το φυσικό περιβάλλον με τις θεραπευτικές του ιδιότητες.
Η πορεία ολοκληρώθηκε στις 14.00 και όλοι μαζί απολαύσανε το φαγητό και τα ποιήματα που απήγγειλε ο ντόπιος κάτοικος κ. Σ. Ντάκος, στην ταβέρνα του κ. Μητσιάκη.
Ο φιλόλογος κ. Άρης Μυλωνάς που συμμετείχε στην εκδρομή-πεζοπορία ξεχειλίζοντας από συναισθήματα ενθουσιασμού αφιερώνει στον Σχολικό Σύμβουλο Απόστολο Σπαθή για την ιδέα του αλλά και στους οργανωτές και όλους τους συμμετέχοντες το ακόλουθο άρθρο:

Γράφει ο Αρης Μυλωνάς, φιλόλογος, Δ/ντής του 6ου ΓΕΛ

«…κατ΄ εντολή προέδρου…»

Ο δρόμος ελικοειδής και όλίγον ανηφορικός , καθώς βρισκόμασταν στις παρυφές του βουνού.. Ριγμένα κίτρινα φύλλα πάνω στην άσφαλτο , ενώ μερικά απ΄ αυτά χόρευαν από το ελαφρύ αεράκι και …χώρισαν από τα υπόλοιπα. Τα νερά κατέβαιναν νωχελικά από τον Κόζιακα, λες και δεν ήθελαν να ξαναεπιστρέψουν σ΄ αυτόν παρά μόνο ως σύννεφα, ακολουθώντας τη μονότονη διαδρομή: βουνό –θάλασσα –σύννεφο –βροχή –θάλασσα –βουνό. Προτιμούσαν να είναι σύννεφα … με παντελόνια φουσκωτά. ‘όπως έλεγε και ο Μαγιακόφσκι στα ποιήματά του.
Περιποιημένες αυλές και υποστατικά έδειχναν το μεράκι των κατοίκων του χωριού. Ο δάσκαλος του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού ,κ. Κοσμάς, μας είπε πως θα ήθελαν να βοηθήσουν οικονομικά οικογένειες στον καιρό της κρίσης , ως μια δραστηριότητα ανθρωπιστική του Συλλόγου. Αλλά για κακή , αλλά μάλλον για καλή μας τύχη δεν υπήρχαν τέτοιες στο χωριό. Η αξιοπρέπεια της τιμιότητας, σχολιάσαν από την ορειβατική ομάδα, την οποία ξεναγεί και ακολουθεί και ο δάσκαλος. Ο δάσκαλος του χωριού ενεργός στα δρώμενα. Κάποιοι έβλεπαν το έργο του για τη διάδοση και διάσωση της πολιτιστικής κληρονομιάς, το μεράκι, το ζήλο και την επιμονή του δασκάλου, Κοσμά στην ίδρυση του Μουσείου, Λαογραφικού και Ιστορικού -αρχειακού υλικού του σχολείου και παρέφρασαν τη ρήση: ΄΄ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, ένας όμως…. αετός την προεξαγγέλλει…στο χωριό».!
-Να εδώ ένα απολυτήριο Δημοτικού από το 1926 και …εδώ μια φωτογραφία του Βασιλικού ζεύγους από τον οίκο Γλύξμπουργ ,που επισκέφθηκε και το χωριό μας και εδώ η αιματοβαμμένη χλαίνη του στρατιώτη στο β΄ παγκόσμιο πόλεμο και εδώ το ξίφος του αεροπόρου μας…
Δυστυχώς αρκετό αρχειακό υλικό χρησιμοποιήθηκε ως υλικό προσανάμματος από πρόσφυγες. Οι πρόσφυγες είχαν τοποθετηθεί στο σχολείο ….κατ΄ εντολή του προέδρου ….και έως ότου η Κοινότητα επιστρατεύσει σόμπες ξύλινες για να τους ζεστάνουμε,….. είχε καεί το μισό αρχειακό υλικό…..Βιβλία, Κορνηλίου Νέπωτος Βίοι, Ανθολόγια και Ιχνογραφία, ωρολόγια προγράμματα του σχολείου, κύπελλα από τη διανομή γάλακτος το 1965 στα μαθητικά συσσίτια και όλα αυτά είχαν συγκεντρωθεί με το μεράκι των κατοίκων αλλά και του Κοσμά..
Η ορειβατική ομάδα, που συνόδευε τον Κοσμά και η προδιαγεγραμμένη πορεία της είναι να ανεβούμε τον Κόζιακα, Και όσο ανεβαίναμε ψηλότερα , τόσο βαθύτερα στην Ιστορία μας πήγαινε ο Κοσμάς. Σταματήσαμε σ΄ένα ανάχωμα, Σπασμένα κιβούρια, τεμαχισμένα κεραμίδια, μαρμάρινη επιγραφή, πλάκες με σταυρό και περιστρεφόμενα φίδια, ψήγματα κυβόσχημα ψηφιδωτού βρίσκονταν στις πλάτες , καθώς γείραμε να ξαποστάσουμε .
– «και εδώ υπήρχε παλαιότερα και πιο πάνω Μυκηναϊκό Κάστρο, νοτιότερα φαρμακοτριβείο του Ασκληπιού, Ναός της Αρτέμιδος και σ΄αυτό το σημείο Βυζαντινό Μοναστήρι..Πρέπει να φανταστούμε πως το ύψωμα , το φυσικό κάλλος ,ο μοναστικός βίος και…η τάση προσέγγισης προς το θείο να βρισκόταν σ΄αυτό το σημείο ..που ξεκουραζόμαστε. Αλλά ….κατ έντολή του Προέδρου χαράχτηκε δρόμος για ποιμνιοστάσια και κτηνοτροφική ανάπτυξη……πάνω ακριβώς σ΄αυτό το σημείο του ψηφιδωτού».
Ένας από τους ορειβάτες ασχολούνταν με τα βότανα και αυθόρμητα μπήκε στους υφέρποντες προβληματισμούς: – Να αυτό εδώ το λένε…τιλάκι, και από δω βγαίνει το φυτιλάκι ως ανθός για το καντήλι στα μνήματα των συγγενών μας και αυτό εδώ είναι o κράταιγος (τρικοκκιά) με τους κόκκινους καρπούς για την καρδιά και τα νεφρά και αυτό, αυτό εδώ είναι …ο γοργογειάννης:
. «Με λένε γοργογειάννη,
είμαι βότανο του θεού,
και όποιος με βράσει και με πιει ,
γρήγορα θα γειάννει»
….και αυθορμήτως και η ορειβατική ομάδα αποκάλυψε όλες τις παθήσεις και τις κρυφά νοσήματα μέχρι και ιδίως τα ερωτικά….και ευχήθηκε γρήγορα υγεία!!
Ένας άλλος ορειβάτης , φιλόλογος ήταν, είπε πως οι σπασμένες κεραμίδες σε συνεχόμενη διαδρομή είναι σίγουρα αγωγός για νερό , για λάδι… Τέτοιους αγωγούς είχε και η Πομπηία για να μαζεύει τα ούρα των ζώων , να τα απολυμαίνει με βότανα και μετά την επεξεργασία να χρησιμοποιούνται για τον καθαρισμό των υφαντών…
Βλέπαμε το δάσκαλο με τα δάχτυλα να σκάβει στο έδαφος με μανία. Είδε μια άσπρη σπασμένη κολόνα με ένα κιονόκρανο ραγισμένο. Αγωνιζόταν να τη στήσει όρθια. Να τη τοποθετήσει ως οδοδείκτη στο μονοπάτι . Να βάλει και το κιονόκρανο ψηλά .Ήθελε να αποκαθάρει το έγκλημα με τις Ερμές. Μόνος του με τα χέρια και με το πάθος της ψυχής…..Και να τοποθετήσει σε κάθε σταυροδρόμι στο μονοπάτι της ανάβασης του Κόζιακα και ένα εύρημα ..Σε κάθε σταυροδρόμι και ένα κομμάτι κεραμίδας , μαρμάρινης πλάκας, ψηφιδωτού με τις αναγκαίες πληροφορίες για αυτούς που ανεβαίνουν τα ψηλά βουνά….όπως είχε σχεδιασμένα στο νου του , καθώς έβλεπε όλο αυτό το αναξιοποίητο αρχαιολογικό θησαυρό.
Μέχρι εκεί ο δρόμος ήταν αμαξιτός .Και ενώ ολωνών οι σκέψεις μας είχαν αφαιρεθεί από το τοπίο και από τους προβληματισμούς και τις έγνοιες των ανθρώπων ανά την ιστορία , βλέπουμε να καταφθάνουν αστυνομικοί με δεμένο τον Πρόεδρο. Όλοι έμειναν ενεοί! Ποιος ο λόγος της σύλληψης. Τι να έγινε ; γιατί αλυσοδέσανε τον πρόεδρο; Μήπως και για αρχαιοκαπηλία, μήπως για άναρχη ανάπτυξη ,μήπως για λαθραίο εμπόριο; Ποιος να ήταν άραγε ο λόγος της σύλληψης;
Ο Λόγος της σύλληψης ήταν ότι ο Πρόεδρος είχε ακολουθήσει και αυτός την ιδέα του δασκάλου!!
Ένας σκωπτικός σχολίασε: «όχι κατ΄ εντολή προέδρου …αλλά κατ΄εντολή δασκάλου..»
Η ορειβατική ομάδα συνέχισε τον ανηφορικό δρόμο προς τις κορυφές του βουνού με το κεφάλι ψηλά, καίτοι σε ανηφορικό δρόμο πρέπει να κυρτώνουμε ελαφρώς!








Από: Απόστολος Σπαθής

Δείτε τη Δημοσίεση στο Facebook

Οι ετοιμασίες για την Γιορτή των γερόντων ξεκίνησε….σας περιμένουμε όλους να α…


Οι ετοιμασίες για την Γιορτή των γερόντων ξεκίνησε….σας περιμένουμε όλους να απολαύσετε το παραδοσιακό φαγητό γίδα με πλιγούρι…..







Από: Γεωργια Νικακη

Δείτε τη Δημοσίεση στο Facebook